خدای طبس زنده است

به گزارش خبرنگار اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی باآرادان نقل از «مرآت»، فعال رسانه‌ای در یادداشتی اختصاصی نوشت: حادثه طبس در سال ۱۳۵۹، برای بسیاری از ایرانیان فقط یک شکست نظامی برای آمریکا نبود؛ بلکه نشانه‌ای آشکار از دخالت اراده‌ای فراتر از محاسبات مادی تلقی شد. عملیاتی که با دقیق‌ترین برنامه‌ریزی‌ها و پیشرفته‌ترین تجهیزات آغاز شد و در نهایت با طوفان شن و آشفتگی غیرمنتظره‌ای به پایان رسید که چیزی جز «نصرت الهی» نبود. از همان زمان، این باور شکل گرفت که در بزنگاه‌های سرنوشت‌ساز، دست خدا پشت سر کسانی است که بر ایمان خود ایستاده‌اند.

امروز نیز، با گذشت دهه‌ها، صحنه‌ای مشابه در حال بازسازی است؛ اما این‌بار نه در کویر، بلکه در آسمان خاورمیانه و با مرور رخدادهای اخیر در تقابل نظامی ایران و رژیم تروریستی آمریکا، این نگاه بار دیگر در حال تقویت است.

مجموعه‌ای از اتفاقات پی‌درپی—از سرنگونی یک جنگنده اف-۱۵ و مفقود شدن یکی از خدمه آن گرفته تا هدف قرار گرفتن بالگردهای بلک‌هاوک در عملیات جستجو—تصویری را ترسیم می‌کند که برای بسیاری، فراتر از یک تصادف نظامی ساده است. این حوادث، در کنار سقوط یک فروند ای-۱۰، آسیب دیدن جنگنده‌ای دیگر از همین نوع، اعلام وضعیت اضطراری توسط اف-۱۶ و حتی اختلال در عملکرد یک هواپیمای سوخت‌رسان، همگی در یک بازه زمانی کوتاه رخ داده‌اند؛ زنجیره‌ای از رخدادها که به‌سختی می‌توان آن را صرفاً به شانس یا خطای انسانی تقلیل داد.

همه اینها در حالی است که دولت آمریکا و شخص رئیس جمهور قمار باز آن پیش‌تر، از نابودی کامل پدافند هوایی ایران و برتری هوایی ارتش تروریستی آمریکا و حتی پرواز آزاد بر فراز ایران سخن گفته بود، اما رخدادهای اخیر نشان می‌دهد که میدان نبرد همچنان پیچیده، پویا و غیرقابل پیش‌بینی است. تهدیدهای متحرک، سامانه‌های پدافندی و حتی شرایط محیطی، همگی می‌توانند معادلات قدرت را به‌سرعت تغییر دهند.

در نگاه مادی، هرکدام از این حوادث توضیحی فنی دارد: نقص فنی، خطای محاسباتی، یا برتری تاکتیکی طرف مقابل. اما در نگاه ایمانی، این‌ها نشانه‌هایی از نظمی عمیق‌تر هستند؛ نظمی که در آن، اراده الهی می‌تواند مسیر وقایع را تغییر دهد. همان‌گونه که در طبس، طوفان شن به‌عنوان یک پدیده طبیعی، به ابزاری برای شکست یک عملیات پیچیده تبدیل شد، امروز نیز عوامل مختلف می‌توانند در خدمت اراده‌ای بزرگ‌تر قرار گیرند.

این برداشت، ریشه در یک باور قدیمی دارد: اینکه نصرت الهی، الزاماً به شکل معجزه‌ای آشکار ظاهر نمی‌شود، بلکه گاه در قالب زنجیره‌ای از رخدادهای به‌ظاهر عادی، اما هماهنگ و معنادار، خود را نشان می‌دهد. وقتی چندین سامانه پیشرفته به‌طور همزمان دچار مشکل می‌شوند، یا عملیات‌های پیچیده یکی پس از دیگری با مانع مواجه می‌گردند، برای اهل ایمان، این‌ها صرفاً «اتفاق» نیستند.

در چنین چارچوبی، جمله «خدای طبس زنده است» معنایی فراتر از یک شعار پیدا می‌کند. این عبارت، بیانگر باوری است که می‌گوید همان قدرتی که در گذشته معادلات را برهم زد، امروز نیز می‌تواند در لحظات حساس، ورق را برگرداند. نه به این معنا که قواعد جنگ نادیده گرفته می‌شوند، بلکه به این معنا که این قواعد، همه واقعیت نیستند.

البته این نگاه، به‌هیچ‌وجه به معنای نفی تلاش، برنامه‌ریزی یا توان نظامی نیست. بلکه برعکس، تأکید می‌کند که در کنار همه این‌ها، عاملی وجود دارد که می‌تواند نتیجه نهایی را رقم بزند. عاملی که در ادبیات دینی ما از آن به‌عنوان «نصرت الهی» یاد می‌شود و در طول تاریخ، بارها در سرنوشت ملت‌ ما و نظام جمهوری اسلامی ایران نقش‌آفرینی کرده است.

آنچه امروز در آسمان منطقه رخ می‌دهد، برای بسیاری از مؤمنان، یادآور همان حقیقتی است که در طبس تجربه شد: اینکه قدرت‌های بزرگ، با همه امکاناتشان، همچنان در برابر اراده‌ای برتر قرار دارند. اراده‌ای که اگر بخواهد، می‌تواند از دل پیچیده‌ترین معادلات نظامی، نتیجه‌ای کاملاً متفاوت بیرون بکشد.

و شاید به همین دلیل است که این جمله دوباره طنین‌انداز شده است:

«ای اهل کفر، خدای طبس زنده است» و یادآور این است که در پسِ همه محاسبات زمینی، دستی وجود دارد که اگر اراده کند، مسیر تاریخ را تغییر می‌دهد.

یادداشت: مقداد احمدی