رمضان با سفره هایی کوچک

در این ماه پربرکت، به دلیل روزه‌داری، وعده‌های غذایی دستخوش تغییر می‌شود؛ جایی که صبحانه، ناهار و شام جای خود را به سحری و افطار می‌دهند. اما نکته مهم این است که هر فرد باید در این دو وعده، نیازهای تغذیه‌ای بدن خود را به‌خوبی تأمین کند تا توانایی جسمی خود را در طول روز حفظ کند.

در همین راستا، مصرف مواد غذایی مقوی و انرژی‌زا از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. خوراکی‌هایی مانند خرما، شکر، قند، برنج، گوشت و تخم‌مرغ از جمله موادی هستند که می‌توانند به حفظ انرژی بدن کمک کنند. با این حال، متأسفانه در روزهای منتهی به ماه رمضان، معمولاً شاهد افزایش تقاضا و کاهش عرضه این محصولات هستیم.

اما این کمبودها تا چه اندازه واقعی است؟

در بسیاری از موارد، این مسئله نه ناشی از کمبود تولید، بلکه نتیجه سودجویی دلالان اقتصادی است که همواره منفعت را بر انصاف ترجیح می‌دهند و برای کسب سود بیشتر از هر راهی استفاده می‌کنند. انبارهایی که مملو از اجناس با قیمت مناسب هستند، اما به بهانه افزایش قیمت دلار و نوسانات بازار، درهایشان بسته می‌ماند تا مبادا صاحب آن‌ها متضرر شود!

این موضوع در برخی مناطق به حدی جدی می‌شود که مردم را با چالش‌های جدی در تأمین مایحتاج خود مواجه می‌کند. با توجه به توانمندی کشور در حوزه تولید و توزیع مواد غذایی، چنین مشکلاتی بیشتر از آنکه ناشی از کمبود واقعی باشد، به ضعف مدیریت یا نظارت بازمی‌گردد.

اما سؤالی که در این میان مطرح می‌شود این است: چگونه پس از گذشت چند دهه از استقرار نظام اسلامی، هنوز این مشکل حل نشده است؟ آیا این تنها یک نارسایی مدیریتی است، یا دست‌هایی در کار است تا شیرینی مناسبت‌های دینی و مذهبی را با دغدغه‌های اقتصادی برای مردم تلخ کند؟

یادداشت: فعال رسانه‌ای – باقر صبوری